Pustelnik. To, czego nie widzimy

– Przestańcie. Co ja tutaj robię? – Aneta dopiła kieliszek wina. – Co robię na halloweenowej imprezie? Poza tym nie widzę tu żadnej wróżki!

– Może już jest, tylko jej nie znamy.

– Kochana, czy widzisz tu kobietę, która choć trochę przypomina wróżkę?

Siedziałam przy stoliku, mimochodem przysłuchując się rozmowie kilku koleżanek z pracy i uśmiechając się do siebie. Zostałam zaproszona na firmowy event, by dla rozrywki powróżyć z kart. Na imprezie było dużo ludzi. Dopiero przyszłam, usiadłam po cichu i rozglądałam się dokoła. Kiedy poproszono mnie na środek sali i zostałam publicznie przedstawiona, koleżanki popatrzyły na mnie ciekawie i z lekkim zdziwieniem, jakby pytały same siebie, dlaczego nie mam na sobie powłóczystych szat ani szklanej kuli w dłoni.

– …tak więc tarocistka Anna Kempisty czeka na każdego, kto chce poznać swoją przyszłość. Można zadać jej jedno pytanie – dokończyła moją prezentację prowadząca event. – Zapraszamy!

Usiadłam ponownie przy stoliku i dopiero teraz wyjęłam z torby talię kart. Na pierwszy ogień podeszła jedna z grupy koleżanek, które namawiały Anetę do zabawy. Rozłożyłam dla niej karty i odpowiedziałam na pytanie. Podziękowała mile zdziwiona. Spojrzałam na Anetę, która przyglądała mi się, nie wiedząc, czy żartuję, czy to wszystko jest na poważnie, czy też może coś wymyślam. Z czasem, gdy podchodzili do mnie kolejni uczestnicy halloweenowej zabawy, całkiem zapomniałam o bohaterce usłyszanej przy stoliku rozmowy. Kiedy jednak wreszcie podniosłam oczy znad kart, zobaczyłam, że Aneta usiadła po przeciwnej stronie stolika. Widać było, że jest niechętna i została wypchnięta przez koleżanki, mimo to dostrzegłam lekkie zaciekawienie w jej oczach. Uśmiechnęłam się i poprosiłam o pytanie. Nie wiedziała, o co zapytać.

– Najlepiej o ważną rzecz, o to, co spędza sen z powiek, co budzi niepokój, jest niewiadomą. Chodzi o to, żeby coś się wyjaśniło. – Cały czas się uśmiechałam.

– Dobrze, zapytam więc o jedną rzecz. – Popatrzyła na mnie z niedowierzaniem. – Miałam niedawno przeprowadzkę. Wszystkie kartony zostały już rozpakowane. Uporządkowałam ich zawartość, jednak nie mogę znaleźć ważnych dokumentów, bez których trudno mi załatwić rodzinne sprawy. One po prostu zniknęły. Szukałam ich wszędzie. Nie mam już pomysłu, gdzie mogą być. I sama nie wiem, czy dokumenty zaginęły podczas przeprowadzki, czy ktoś je ukradł… Tylko w jakim celu miałby je kraść?

Pokiwałam głową i zajrzałam do kart. Wyciągnęłam Kartę Papież i w jednej chwili poczułam zapach. Podczas stawiania kart często czuję różne wonie, czasem nawet się od nich duszę. Przy karcie Papież pachnie najczęściej piwnicą. Stęchlizną, starocią, nawet pleśnią. Właśnie taki zapach poczułam. Na tej karcie nauczający kapłan wskazuje drogę, przekazuje wiedzę oraz głosi pewne zasady postępowania.

– Dokumenty są bezpieczne, nigdzie nie zginęły, ma je pani wciąż u siebie – oznajmiłam zdumionej Anecie.

– Jak to mam u siebie? Wszystko przeszukałam. Jeśli dokumenty są u mnie, to gdzie? – zapytała zaczepnie. Widać było, że nie wierzy w karty ani w moje słowa.

– Sprawdzała pani w piwnicy? – odpowiedziałam pytaniem, wciąż czując zapach piwnicy.

…

Czy dokumenty naprawdę były w piwnicy? Dalszy ciąg tej historii i 21 kolejnych znajdziesz w książce.

Przeczytaj całość w książce